Dit weekeinde was het eindelijk zover: mijn debuut tijdens de koningsklasse van de Nederlandse wegracerij, Dutch Superbikes. Dé klasse in het Open Nederlands Kampioenschap (ONK), het hoogste raceniveau in Nederland. Het Kahuna RB Racing Team, waarvoor ik tijdens de ONK wedstrijden uitkom, had een prachtige hospitality unit neergezet. Er zouden 40 gasten komen, inclusief de grote baas van Kahuna. Er moest door Arnout Visser, Mario van Vossel en ik dus een goed resultaat worden neergezet. Vooraf had ik 2 doelstellingen: kwalificeren en niet als laatste finishen. Probleempje: 53 inschrijvingen en maar 44 startplaatsen! Ik moest dus 10 man achter me gaan houden!
De 1e kwalificatietraining ging niet bijster goed. Ik had behoorlijk wat problemen met remmen en verremde me in totaal 4 keer, waarvan 3 keer aan het einde van Start-Finish in de Haarbocht. Dat was me nog nooit overkomen! Uiteindelijk reed ik toch nog naar de 36e plek met een nieuwe PR van 1:51.491. Mijn rechter onderarm was echter helemaal opgepompt van het harde knijpen in de remhandel. Ik had er goed last van. Mijn monteurs Hans Terschegget en Thijs de Vries vervingen de remolie, want de remblokken waren nog lang niet versleten, dus daar moest het aan liggen. Arnout was 34e en Mario 31e. Hm, ik was dus de slechtste!
De 2e tijdtraining had ik nog steeds goed last van mijn arm. Het remmen ging niet veel beter en ook de achterkant van de motor voelde te zacht aan. Ik kwam net iets te vaak overdwars de bochten uit. Tegen het einde van de training moest ik nog naar binnen, omdat ik te weinig benzine had. Iedereen zat aan mijn kop te zeuren “geef eens gas, want je staat 42e, je redt het niet!”. Chagrijnig ging ik weer de baan op “alsof ik mijn best niet doe!”. Dan ben ik wel weer op mijn best en perste er de eerst volgende ronde 1:51.186 uit, waarmee ik uiteindelijk naar de 39e plek opschoof, vlak naast Mario (35e) en voor Arnout (42e). Teus Oskam had goed gereden en stond zelfs nog 1 plek voor Arnout.
De volgende dag was er eerst een warming up van 10 min. Hans en Thijs hadden ondertussen nieuwe remblokken (toch maar wel) en vers rubber gemonteerd. Dit zou alle problemen moeten oplossen. Als laatste ging ik de baan op om de remblokken in te remmen. Dat doe je door pompend te remmen en dan wil je niet bij Arie Vos en consorten in de buurt zitten. Met niemand in de buurt reed ik 2,5 ronden pompend. Het publiek en de Kahuna gasten vroegen zich vertwijfeld af wat voor debiel er pompend remmend rondjes van 2 minuten aan het rijden was. “Doet die mee?”, kon je ze horen denken.
Mijn start voor de race van 14 (!) ronden was matig en ik maakte veel terrein goed door voor de Haarbocht laat te remmen en buitenom te sturen. Plotseling gingen er 3 man naast me aan de binnenkant onderuit, waardoor ik niet meer kon insturen en rechtdoor de baan af moest. Mario klapte er ook nog bovenop, maar bleef wonderwel op de been. Nou, dat was dus het ONK, dacht ik. Ik kon mijn koers wel weer vervolgen, maar gelukkig werd de race afgevlagd, vanwege een flink oliespoor in de Haarbocht.
De herstart ging over 11 ronden en deze keer was ik een stuk beter weg. Buitenom was geen optie, vanwege de half weggewerkte olie, dus iedereen propte zich binnendoor. Het was redelijk hectisch. Ik kon er nog een paar uitremmen en inhalen en kwam als 34e door. Arnout reed iets voor me dus dat was een mooi mikpunt. Ineens kwam Johan Frederiks met zijn snelle Suzuki me op het rechte stuk voorbij en kwakte hem er meteen voor en vol in de ankers, waardoor ik geen kant meer op kon. Zoiets was me al eerder gebeurd. Niet fijn, maar wel een mooi leermoment, want in het ONK krijg je dus nul ruimte. Ik werd er behoorlijk agressief van en besloot hem op een moment terug te pakken, waar hij het niet verwacht en ook niet wil: bij insturen Mandeveen. Ik kwakte de motor ertussen, terwijl Johan instuurde, waardoor hij even van het gas af moest. Dit gaf me net genoeg tijd en ruimte om hem definitief te lossen. Arnout had hierdoor al een gat geslagen van ongeveer 300 meter. Ik reed vervolgens 6 rondes (!) achter elkaar rondetijden die onder mijn vorige PR stonden, dus allemaal lage 1:51-ers. Ik kwam steeds dichterbij, maar omdat mijn rondetijden gemiddeld maar 0.4 sec. sneller waren dan die van Arnout kwam ik, met nog 1 ronde te gaan tot op 2 sec. en had het geen zin meer om vol door te gaan. Zeker niet nu de achterkant van de motor weer onrustig werd en het achterwiel wederom begon te glijden. Finishen was nu het belangrijkste en ik had ondertussen zelf al een gaatje naar Robin Duyzers van bijna 3.5 sec. Het laatste rondje reed ik dan maar rustig uit.
Uiteindelijke finishte ik voor Mario (32e) en Teus (30e) en direct achter Arnout op een ongekende 27e plek! Dat was een debuut waar ik eigenlijk niet eens van durfde te dromen. Een top-30 klassering in een veld met allemaal snelheidsmaniakken. Ik zat helemaal stuk!!!! 11 ronden vol knallen, tjonge wat was dat zwaar, zeg! Mijn rechterarm had ik natuurlijk zaterdag al flink geforceerd en nu weer. Daar kon ik 2 uur lang helemaal niets meer mee. Maar toch, wat een voldoening gaf deze race. Het was een zeer geslaagd evenement, vonden gelukkig ook de gasten. Dit was een mooie generale voor de volgende ONK Dutch Superbikes: de befaamde Rizla Racing Day, waar naar verwachting 40.000 racefans op af zullen komen.