Vandaag had ik een probleem: de 1e tijdtraining was al om 8:55 uur!!! Dat is voor mij echt veeeeeel te vroeg. Als een zombie ging ik rond en wist 1 redelijk rondje af te werken: 1:39.585. Dat bleek een op dat moment 12e trainingstijd te zijn. De rest van de dag was ik flink bezig geweest om me op te laden voor de 2e tijdtraining. Ik moest en zou knallen, want ik wilde duidelijk op de 2e startrij komen. De hele dag was het droog, met uitzondering van een half uurtje. Precies dat half uur van onze kwalificatie training. Het begon een beetje te spetteren, maar niet echt te regenen. Toch nog even proberen, maar grip op de baan was nogal onvoorspelbaar. Ik parkeerde de motor voor de pitbox, bandenwarmers er omheen. Hopen dat het droog wordt. Met nog 8 minuten te gaan zag het er niet naar uit dat er verbetering kwam. Ik besloot toch maar een stuntje uit te halen: even de pitstraat op stelten zetten. Ik riep Hans Terschegget om de bandenwarmers er af te halen, startte de motor en sprong erop, mijn concullega ’s in vertwijfeling achterlatend: “Hee, Haullussy, wat doe je nou? Ben je gek geworden?” etc. Ik reed de pitstraat uit, reed een rustig rondje, bleef achter op het circuit nog een halve minuut wachten, zodat het leek of ik gecrasht was en kwam toen doodleuk de pitstraat inrijden. Je had die gezichten moeten zien. Mijn humeur klaarde gelijk weer wat op.
Het was prachtig weer de volgende dag, maar weer veel te vroeg. De race zou om 9:15 uur plaatsvinden. De hele ochtend liep ik al rond met mezelf voor te houden dat het al 3 uur later was. Sloot koffie erin en naar de start. Het licht ging uit en vanaf de 12e plek schoot ik naar voren. Arnout Visser dook net voor me de 1e bocht in, maar in de volgende haakse bocht gooide ik hem er weer voor. Ik kon niet meer aanhaken bij de groep voor me en na een paar rondes kwam Arnout me op het rechte stuk weer voorbij. Ik had inmiddels last gekregen van een opgepompte arm van het remmen en moest hem laten gaan. De rest van de race reed ik in mijn eentje naar de finish, met uiteindelijk een 10e plaats. Daar was ik zeer tevreden mee. Het was qua racen mijn beste ochtendprestatie ooit.
In de pauze het remprobleem opgelost, zodat de kans op een opgepompte onderarm minder was. De middagrace vond plaats onder hete omstandigheden en weer was mijn start goed. Ik kwam achter Ronald van Vliet te zitten die de eerste 3 ronden iets wegliep, tot ongeveer 40 meter. Daarna kwam ik goed in mijn ritme en kwam ik iedere ronde een stukje dichterbij. Achter mij lag een gat van 3.5 sec. naar Arnout. Met nog 3 ronden te gaan plaatste ik de ultieme jump om in het achterwiel van Ronald te komen, met een nieuwe PR 1:36.450! Klaar voor de aanval. Ineens steekt Ronald zijn hand op. In eerste instantie denk ik dat hij pech heeft, maar zie dan de rode vlag. Race afgebroken wegens een valpartij van koploper Bert Grevink. Dat betekende een 8e plaats voor Arnout. Teus Oskam bleef in de 2e race net buiten de punten.
Toch het hele weekeinde mijn directe concurrenten voor het klassement voorgebleven. Terug op een 8e plaats met 11 punten voorsprong op Eddy Bröker. De camper was ook uitstekend bevallen, dus het was uiteindelijk weer een topweekend.