Home
PDF Afdrukken E-mailadres

In memoriam: Henk Wolberts

 

Na een ziekbed van 4 maanden is op zaterdag 23 juli 2011 Henk Wolberts overleden. Een ziekte die zelfs zo'n grote, sterke en optimistische vent er onder heeft gekregen. Henk is gedurende mijn race carriere van ontzettend grote betekenis geweest en niet alleen op technisch vlak. Met Henk heb ik een vriend verloren die me ontzettend dierbaar is. De racesport heeft met Henk een unieke en zeer geliefde persoonlijkheid verloren. Dat heeft ook de opkomst voor zijn begrafenis bewezen. En hoe cru kan het zijn: jarenlang heeft hij zich ingezet voor het team "Racen tegen Kanker" en daarna SOS Racing, eveneens voor goede doelen. Mijn gedachten gaan uit naar zijn vrouw Esther, dochter Roos en zoon Henk jr. Ik wens ze heel veel sterkte toe met de verwerken van dit grote verlies en heel veel kracht voor deze donkere periode.

Henk heeft een prachtige en indrukwekkende begrafenis gekregen met een stoet van zo'n 150 motoren: zijn laatste en grote wens. Voor wie er niet bij was, tijdens de kerkdienst heb ik onderstaand verhaal voorgelezen.


"KNMV Cup, zaterdag 17 april 2004 in Assen. Het is de 4e ronde en ik zit met mijn neus zowat in de uitlaat van de Ducati voor me. Ik wil in Ramshoek buitenom sturen en hem vervolgens voor de GT Bocht eruit remmen. Zover zal het niet komen, want in Hoogerheide op volle snelheid begint de motor te sputteren en valt in 1 keer stil. Kortsluiting! Snel steek ik mijn hand omhoog. Als ik achterom kijk zie ik net iemand achter me op volle snelheid de grindbak induiken, in een poging mij te ontwijken. Hoe dat afloopt kan ik niet meer zien, maar ik hoop dat het zonder al teveel ellende is.

Vrijdagavond 16 juli 2004 in Assen. Morgen staat er weer een KNMV Cup op het programma. Dan is het exact 3 maanden geleden dat mijn motor er op hoge snelheid mee stopte. Het is een mooie warme vrijdagavond. Ik heb mijn motor na een crash weer helemaal opgeknapt en hij lijkt wel nieuw. Ik besluit er een paar foto’s van te maken, want misschien ziet ‘hij er morgen heel anders uit. Terwijl ik bezig ben met fotograferen en loop te dollen met wat racematen komt er een lange vent aanlopen, die ik van gezicht ken. De anderen kennen hem blijkbaar al. Hij loopt gelijk wat mee te dollen en ik raak met hem aan de praat. De anderen zijn ondertussen alweer verdwenen. En waar heb je het op het circuit over: natuurlijk racen en brommers. Het ene verhaal is nog sterker dan het andere. Ik ben net klaar met een sterk verhaal als hij een nog sterker verhaal begint te vertellen. “Wat denk je wat! Lig ik laatst in de race vol in 6 achter een of andere Italiaanse tweecilinder! Richting Hoogerheide en ik ben vastbesloten hem te passeren. Scheidt zijn motor er mee uit! Ik kan hem maar net ontwijken, duik het gras in en ik kan nog maar net de glimmende kant boven houden. Toen had ik mijn hart wel in mijn keel!”. Ik kijk hem vol verbazing aan en mijn mond valt wagenwijd open. “Was jij dat? En ik maakte me zo’n zorgen of het wel goed gekomen was!”. “Was jij dat?” vroeg die lange. En met een pot bier er bij werd er een vriendschap voor het leven beklonken.

Dit was het begin van vele duels in de KNMV Cup, van vele avonturen op en buiten het circuit. Zo zat ik 1e rang toen je op Assen onderuit ging en je met je voet in het gips moest. Het mocht de pret niet drukken. We hebben een hoop lol gehad. Ook toen ik je een paar maanden in de werkplaats heb geholpen en de afgelopen 2 seizoenen, toen ik als coureur in jouw team van SOS Racing reed. Ik ben echt enorm trots dit allemaal met jou te hebben mogen meemaken.

Helaas is deze race voortijdig afgevlagd, maar ik weet zeker dat we samen ooit weer een race rijden. Henk, bedankt voor alles en ik zal je enorm missen."


Vrijdag 16 april 2004 in Assen


Henk overhandigt mijn Yamaha R1, augustus 2005


Teammanager Henk in Hengelo tijdens de

Dutch Superbikes in 2010

Mijn afscheid van de racesport:

door Henk namens SOS Racing gefeteerd.

 

Henk, bedankt voor alles! We zullen je missen!