Home
SuperCup 2004


PDF Afdrukken E-mailadres

Cup: vrijdag 10 september 2004 - Assen (NL)

De Finale! De 11e en tevens laatste KNMV Cup van het jaar. Wederom werd het in deze “slechte” zomer een prachtige racedag. Slechts 1 race hebben we in de regen moeten rijden. Wat nou slechte zomer! Deze keer stonden we slechts met zijn 4-en in de pitbox: Ronald van Vliet, Cor Dekker, Teus Oskam en ik. De rest was op vakantie, op zakenreis, had een vage niet te begrijpen reden of had sponsorproblemen. Aangezien we niet gewend waren zo’n ruimte te hebben, zijn we toch maar oud en vertrouwd opgepropt in de hoeken gaan staan.

De 1e tijdtraining was ik niet lekker bezig: los zittend vizier, problemen met mijn koppelingshandel en te krap zittende handschoenen, waardoor ik een opgepompte onderarm kreeg. Halverwege de training de pitstraat binnengereden om de koppelingshandel goed te zetten, maar ik kwam maar niet lekker in mijn ritme en besloot voortijdig de tijdtraining te verlaten. Uiteindelijk bleek ik 3 sec. sneller te zijn geweest dan ik dacht: 1:30.897, een 17e trainingstijd. Dat was even een opsteker! De 2e tijdtraining moest dus veel sneller kunnen. Halverwege kregen we nog een rode-vlag situatie, maar met een 14e tijd en 1:30.363 kon ik zeker tevreden zijn. Dit was slechts 0.3 sec. boven mijn PR. Inderdaad, over een korte scheet doe je langer! Het leverde me een 18e startplaats op, 2 plaatsen lager dan waar ik stiekem op gehoopt had.

De race begon zoals mijn seizoen begon: met een onvervalste budstart! Als een kluns reed ik in de 3e versnelling (lees: vertraging) weg en praktisch het hele veld stoof me voorbij. Na de Nationale Bocht ging het mes tussen mijn tanden en in de 1e 5 ronden had ik al een man of 12, inclusief Teus, ingehaald en zat ik inmiddels op een 18e plaats in het achterwiel van Cor. Toen kwam de rode vlag: een godsgeschenk, want dat betekende een volledige herstart en dus een herkansing! De herstart was een sprint over 4 ronden, niet mijn specialiteit, omdat ik het meer van een lange race moet hebben. Mijn start was deze keer goed en ik kom achter Arno van Doorn op zijn Affetto Ducati te zitten: mijn grootste concurrent voor de Battle-of-the-Twins! Voor Stekkenwal zie ik een piepklein gaatje en ik wurg hem er tussen. Arno moest iets van zijn lijn af en gelukkig zou ik hem na de finish pas weer zien. Ik kom in het inmiddels traditionele gevecht te zitten met Ahm van Britsom en Gert-Jan van Dijk: mijn grootste concurrenten in het klassement. Bij De Bult stuur ik binnendoor bij Gert-Jan, maar doordat ik daarna wijd ga kan hij me weer passeren. In de laatste ronde haalt hij Ahm in: die heeft een Suzuki die achterlijk hard loopt, dus de enige plek waar ik hem kan inhalen is voor de GT bocht. Na Meeuwenmeer loopt hij op vermogen bij me weg, waardoor ik voor Ramshoek ongeveer 30 meter achter hem zit. Ik probeer harder in te sturen en later te remmen en ..... ik moet van net even te ver komen. Ik besluit in de allerlaatste bocht van het seizoen het risico van een crash te vermijden en me tevreden te stellen met wat naar later blijkt: een 10e plaats!!!!! Mijn beste resultaat op een droog Assen en mijn 2e Top-10 notering van het jaar. Hiermee kom ik met 28 punten op de 17e plaats in de eindstand en word ik voor de 8e keer dit seizoen de hoogst geklasserde 2-cilinder coureur en winnaar van de officieuze Battle-of-the-Twins.
Ronald moest helaas de strijd staken nadat hij ongewenst gesandwitched werd door Danny van Duyse en Jean-Paul Heindijk, de latere winnaar. Cor verdubbelde zijn puntenaantal tot 6, door 13e te worden en Teus .... die had de reglementen niet goed gelezen en werd 30e en in het eindklassement de hoogst geklasseerde rijder zonder punten.

Eindconclusie: topseizoen in alle opzichten!!!!!!

 
PDF Afdrukken E-mailadres

Cup: zaterdag 7 augustus 2004 - Assen (NL)

Vrijdag vroeg in de middag toog ik met 32°C zwetend richting Assen om lekker relaxed de spullen klaar te zetten voor zaterdag en verder lekker op het circuit te lummelen en wat koud bier te nuttigen. René Schokker, Ronald van Vliet en de broertjes De Wit waren er al en reden Sport Grid Times. Alle vier hadden ze hele strakke tijden gereden, gelet op de weersomstandigheden: veel te warm. Ik was zeer onder de indruk. Ik kon vervolgens ook 1 sessie rijden, maar het ging niet echt soepel. De tijd viel me eigenlijk alleszins mee: 1:32.048. Daarna ben ik de motor gaan klaarmaken voor de wedstrijd en heb ik heerlijke sushi gegeten! De rest van de club was in de loop van de dag komen binnendruppelen.

's Ochtends was het direct al heel warm. Het was zaak om een goede 1e training te doen, want de verwachting was dat door de hitte de tijden alleen maar minder zouden worden. Op zich vervelend, want mijn 1e tijdtraining is doorgaans matig.Tegen het eind van de 1e tijdtraining was er een rijder in Meeuwenmeer onderuit gegaan en de training werd afgebroken. Meeuwenmeer is 1 van de 3 plekken waar je het liefst in het zadel blijft. Het blijkt Ronald te zijn. Hij en zijn motor lagen er niet best bij. De 1e voortekenen waren een gebroken been, maar voor de 2e tijdtraining kwam hij gelukkig strompelend, maar bont en blauw richting pitbox. Helaas was het wel einde racedag voor hem. Het bleek dat ik de 11e tijd had getraind met 1:30.924, mijn snelste tijdtraining ooit en zelfs nog 0.01 sec. sneller dan Ronald! De wonderen zijn de wereld dus nog niet uit.

De 2e training reed iedereen in onze pitbox een PR! Het was weliswaar heel heet, maar de banden hadden een optimale grip, hoewel..... In Ramshoek haalde ik William de Groot buitenom in, die als een toerist op een BMW rondreed. Uiteraard kreeg hij daardoor een rooie waas voor zijn ogen (zie het verslag van Eemshaven) en hij kwam me op de Veenslag op vermogen voorbij. Wetende dat ik bij Mandeveen Duikersloot meestal tijd laat liggen, ging ik Mandeveen harder in en probeerde ik bij Duikersloot iets eerder op het gas te gaan. Helaas! Mijn achterband gleed opzij, maar veel te vroeg. Ik trok de motor recht en vloog de grindbak in. Ik had inmiddels al zo'n snelheid dat de bandenstapel akelig dichtbij kwam en ik besloot hem aan het eind van de grindbak plat te leggen. K....!!!!! Het lijkt wel of er een vloek over mijn kuipwerk ligt. Iedere keer dat ik een mooie nieuwe kuip heb gaat het mis. Vorig jaar het hele jaar met een Ductape Special rondgereden en niet een keer gecrasht. Dit jaar 3 keer een nieuwe kuip en 3 keer ging het mis! Bekijk het dus maar met die mooie verzorgde kuipen, dat hoort blijkbaar niet bij me. Dat signaal van hogerhand is nu eindelijk tot me doorgedrongen. Pas na de volgende training werd ik naar de pitbox teruggereden en omdat ik al 3 kwartier in mijn racepak zat, kreeg ik last van warmtestuwing. Ik voelde hondsberoerd en zo slap als een dweil. De rest van de middag was ik ook weinig waard en dat was geen goed voorteken voor de wedstrijd. Overigens bleek ook ik een PR te hebben gereden met 1:30.074, nog 0.1 sec. verwijderd van de magische grens!

De motor weer opgelapt voor de race en de clip-ons opnieuw afgesteld. Ik stond 15e op de grid. Rode licht uit en ik was meteen goed weg. Ik kom in een waanzinnig gevecht terecht met Gert-Jan van Dijk, waarbij we elkaar wel 6, 7 keer inhaalden, maar ik moest hem uiteindelijk laten gaan. Ik voelde me ook nog steeds niet echt sterk en besloot tegen het eind van de race voor het eerst in mijn leven verdedigend te rijden. Ik keek om (doe ik ook nooit) en zag Arno van Doorn, nr. 1 concurrent voor de Battle-of-the-Twins, aankomen. Nog even aanzetten, dus. Ik zat in het wiel van Henk Wolberts, toen die vlak voor me onderuit ging. Dat scheelde maar 10 cm. of ik ging mee! Een ronde later werd de race afgebroken door de crash van Henk (ik hoop dat het goed met hem gaat) en bleek dat ik 11e was geworden. Toch een heerlijk resultaat, want het was mijn beste klassering op een droog Assen tot nu toe. Aan mijn rondetijden te zien was ik niet 100%, met 1:31.338 als snelste ronde, maar gelukkig wel weer 5 belangrijke punten!

William reed een waanzinnige race met een 5e plaats. Hij begint steeds beter zijn draai te vinden op die Soes. Martin Rijlaarsdam had weer eens een sterke inhaalrace en eindigde als 20e, precies voor de bijna jarige Teus Oskam. De broertjes De Wit hadden goed gereden in < 600cc Groep A, maar het belangrijkste nieuws was dat ze allebei hun R6 te koop hadden aangeboden. Volgend jaar bij ons in de groep! Op een Aprilia RSV Mille wellicht?

 
PDF Afdrukken E-mailadres

Cup: donderdag 29 juli 2004 - Oschersleben (D)

Woensdag aan het eind van de ochtend vertrok ik met Hans Terschegget, mede-Apriliamalloot, richting het voormalige Oost-Duitsland. Met fantastisch weer en een saaie Autobahn kwamen we gelijk met de complete gemeente Wolvega aan. Teus Oskam, Ronald van Vliet, Cor Dekker en Martin Rijlaarsdam kwamen met aanhang c.q. fans niet lang daarna. David Easum was weer eens "not in control" en arriveerde midden in de nacht. Helaas konden de broertjes De Wit en William de Groot er niet bij zijn, maar gelukkig bleek de pret er niet minder om te zijn. Op het paddock werd ik al door diverse collega's aangesproken, die me vertelden dat het een heel bochtig en technisch circuit was en helemaal geknipt voor mij. Ik kon bijna niet wachten tot de volgende dag.

Donderdag was de groep > 600cc al om 8:25 uur aan de beurt. Aangezien ik geen ochtendmens ben en voor het eerst hier zou rijden, zou ik het rustig aan doen. Eerst lijnen rijden om het circuit te leren kennen. Op zich ging dat lekker, totdat Teus voor de korte chicane bruut bij me binnendoor kwam. De avond ervoor had ik onder het genot van een hoestdrankje Teus verteld, dat hij wat agressiever moet rijden om verder naar voren te komen. Ja, lekker, dat ie dat meteen bij mij laat zien. Maar eerlijk is eerlijk, het was een strakke inhaalaktie. Ik had lekker gereden, maar de tijd (1:49.597) was heel beroerd: er waren er slechts 6 die een mindere tijd hadden neergezet. Teus wreef nog wat extra zout in de wond door te melden dat ik als een sissy reed. Ik besloot de highway steps te demonteren voor de 2e tijdtraining (figuurlijk). Maar wat een circuit was dit: veel bochten, moeilijk om je rempunten te bepalen, heel technisch en je hebt er geen moment rust. TOP!

De 2e training ging ik er vol tegenaan. Ik besloot handmatig mee te klokken, zodat ik een idee had welke tijden ik aan het rijden was. Ik bleek de 11e tijd gereden te hebben en 9,5 sec. sneller geweest te zijn dan in de 1e sessie: 1:40.117! Daarmee stond ik recht achter Ronald op de grid. Teus bleek dus voor de zoveelste keer dit seizoen een ware motivator voor me te zijn geweest.

De start van de 1e race ging goed. Ik zat in een groepje met directe concurrenten voor het klassement. Deze mannen rijden op snelle Suzuki's en Yamaha's, dus het was zaak er in de bochten bij te komen en op de rechte stukken te slipstreamen. Nadat ik Adriaan Mathijsse en Iwan van der Valk had gepasseerd kwamen er een paar hele snelle bochten. Deze moest ik extreem hard nemen om met een kleine voorsprong aan het rechte stuk achter op het circuit te beginnen. Liggend op een 13e positie ging ik aan het eind van het rechte stuk te laat in de remmen, maar ik besloot toch de gok te wagen door de snelle chicane in te sturen. Gas er op en toen gebeurde het. Met een snelheid van ong. 150 km/u gleed mijn achterwiel weg en vloog ik over de kop de grindbak ik. Wat een klap en wat een stof! Toen dat was neergedaald zag ik een RSV Mille die er niet best aan toe was. Zelf was ik alleen bont en blauw, maar door de adrenaline voelde ik er toen nog niet veel van. Ik werd naar het medisch centrum vervoerd en daar even nagekeken en behandeld.

De schade aan de motor viel relatief mee, in zoverre, dat we hem nog zouden kunnen klaarmaken voor race 2. Er moesten wel nieuwe clip-ons (stuurhelften) op en nog wat andere nieuwe onderdelen. Onze grote vijand werd Vadertje Tijd. Hans en de vader van Ronald waren druk bezig de clip-ons te monteren, David was bezig het grind te verwijden en Niek (de monteur van Martin Rijlaarsdam) had het kontje meegenomen om te plakken. Ik verwachtte dat we het niet meer op tijd zouden redden, maar David gebood me mijn spullen aan te trekken en verdomd, exact 2 minuten voor de start waren we klaar! Wederom: allemaal hartstikke bedankt! Ondertussen had ik weer een oude vertrouwde Haullussy voorbereiding en dus zat het met de adrenaline weer helemaal goed! Links en rechts werd er geroepen dat ik eindelijk weer herkenbaar was met een motor vol met duc(ati)tape en tie-wraps!

Met een asymetrisch afgesteld stuur snel naar de technische keuring en ik kon meteen mee naar de opwarmronde. De start ging weer goed en ik verloor ong. maar 4 plaatsen. Ik besloot eerst een paar ronden te volgen om het gevoel terug te krijgen. Na een paar ronden besloot ik Ahm van Britsom, die altijd zeer lastig is in te halen, uit te remmen op de plek waar ik was gecrasht. Waarom? Omdat Haga mijn held is, daarom! Oei, oei, dat ging niet goed. Ik kon de motor nog net houden, maar Ahm kwam er buitenom weer langs. Dan maar de volgende ronde, weer op dezelfde plek! Net zolang tot het lukt! Zijn voorsprong was iets te groot, dus ik zette de aanval in de chicane in om hem er met een hogere snelheid in de volgende bocht naast te kunnen zetten. Dat lukte! Nu moest ik een klein gaatje dichtrijden om bij Gert-Jan van Dijk te komen. Dat lukte eigenlijk pas toen ik zag dat hij inkakte. In de laatste bocht voor het rechte eind zat ik in zijn wiel. De volgende ronde pak ik hem! En toen werden we afgevlagd! Ik had niet gezien dat het de laatste ronde was. Jammer, maar toch nog 12e geworden met een nieuw PR onder de magische grens: 1:39.977! En het leverde me weer 4 punten op voor het klassement. In de Battle-of-the-Twins sta ik nu 11 punten los van Arno van Doorn. Een heerlijk gevoel met nog maar 2 races te gaan.

Ronald deed uitstekende zaken met een 8e en een 6e plaats, Martin haalde in de 2e race net niet zijn eerste punten, Teus werd 2 keer 19e en eindigde beide keren vlak voor Cor, die mijmerde over dat andere Duitse circuit. David werd in de Vobis SV Cup zelfs een keer 4e! 's Avonds werd de dag nog waardig afgesloten. De meesten zouden pas de volgende dag gaan rijden en dus het bleef nog lang onrustig op het paddock!

 
PDF Afdrukken E-mailadres

Cup: zaterdag 17 juli 2004 - Assen (NL)

Wat een warme, benauwde dag was dit en dat begon het in de nacht eigenlijk al te worden. Er was eind van de dag regen voorspeld en aangezien ik pas om 16:30 zou moeten rijden hoopte ik dat het dan zou gaan regenen. Uiteindelijk zou het ook gaan regenen, maar een uur te laat. De 1e tijdtraining ging zeer bedroevend met een beste tijd van 1:32.964, goed voor een (jawel, daar zijn we weer!) 25e plaats. In de uitloopronde zag ik op de Veenslang Stefan van den Hanenberg, 1 van mijn grootste concurrenten voor de "Battle of the Twins" in de KNMV Cup, knalhard onderuit gaan en bewegingsloos blijven liggen met zijn compleet vernielde Ducati naast hem. Iemand had hem aangetikt bij het inhalen, een belachelijke actie want inhalen is eigenlijk niet eens toegestaan in de uitloopronde! Ik was er behoorlijk door geraakt, want al is het een geduchte concurrent, dit gun je niemand en zeker niet zo'n aardige gozer als Stefan. Hij werd afgevoerd naar het ziekenhuis. Gelukkig kwam hij een uur voor de race langs met zijn arm in een mitella om te vertellen dat het naar omstandigheden goed ging. Stefan, sterkte met je herstel en ik hoop je snel weer in de weg te kunnen rijden!

De 2e tijdtraining ging nog beroerder dan de 1e. Niet qua tijd (1:32.667), maar wel met de motor. Ik gaf echt alles, maar de koppeling slipte als een gek. Gelukkig was Patricia al onderweg met carbon koppelingsplaten van Barnett, die zojuist en dus just-in-time met de post uit de VS waren binnengekomen. Ondertussen was ik wel teruggezakt naar de 28e plek op de grid, de slechtste sinds een jaar. Een goede klassering in de race kon ik wel vergeten. Door de vakantiedrukte en files onderweg, waren Patricia en Vera vrij laat op het circuit, dus het werd nog flink stressen om de olie te verversen, het oliefilter te vervangen, de koppelingsplaten te vervangen, een pakking voor het oliefilter te maken en de boel weer netjes te borgen. Als vanouds moest alles nog dichtgeschroefd worden, toen mijn groep zich moest gaan melden in het Parc Fermé. Martin Rijlaarsdam, Ronald van Vliet en zijn vader en William de Groot hielpen allemaal fantastisch mee om me op tijd aan de start te krijgen. Wederom was ik niet te genieten (sorry allemaal en ook allemaal nogmaals bedankt!), maar blijkbaar moest het zo zijn. In dit soort situaties komt er een bepaale adrenaline in me naar boven die me extra scherp maakt (en helaas ook wat minder aardig c.q. sociaal).

We stelden ons op voor de start, het rode licht gaat aan en GAAAAAN! Voor de Nationale Bocht zie ik de ene helft naar de buitenkant gaan, de rest naar de binnenkant en door het midden valt een heel gat, waar ik gretig induik. Onderweg pak ik er nog een paar en na de 1e doorkomst lig ik 18e! Dus 10 man gepakt in de 1e ronde, dat is me nog nooit overkomen! Het was mijn beste start ooit! Zou ik het dan toch een keer gaan leren? Ik kom in een gevecht met Richard Ravesloot, Gert-Jan van Dijk, Adriaan Matthijsse en Sander van Zelm, net achter Ronald van Vliet. En dan in de 8e ronde gebeurt het, Sander had net Ronald ingehaald en gaat bij Meeuwenmeer keihard van de baan. Halverwege de 9e ronde lig ik inmiddels achter Ronald en Gertjan 14e als de rode vlag valt. De race wordt gestaakt en uiteindelijk geldt de doorkomst van de laatste volle ronde. Dat betekent dat ik als 16e net buiten de punten val. Helaas, maar ik had toch een heerlijke race gereden en was wederom de bestgeklasseerde niet-viercilinder geworden.

Martin Rijlaarsdam had ook een geweldige race gereden en was eveneens 12 plaatsen gestegen, van 34 naar 22. Cor Dekker had het even niet dit weekend en startte als laatste om als 33e te finishen. En dan Teus Oskam, in de race niet zo op dreef, nog net voor Cor, maar als een van de weinigen met een PR in de training! Gefeliciteerd, Teus! De grootste pechvogel dit weekend was echter William de Groot. Het hele weekend had hij koppelings- en schakelproblemen, die net voor de race waren opgelost. Helaas voor hem waren zijn tijden tot dusver zodanig dat hij als 2-na-laatste in de C-Groep (!) stond gekwalificeerd. Een levensgevaarlijke situatie, want hij rijdt normaal 10 sec. sneller dan de snelste in die groep. Hij mocht daarom als laatste in de B-Groep starten, boenderde door het hele veld, kwam als 1e over de finish en kreeg vervolgens 20 sec. tijdstraf wegens en valse start. Tja...

 
PDF Afdrukken E-mailadres

Cup: vrijdag 2 juli 2004 - Assen (NL)

De weersverwachtingen waren weer eens op z'n Assens: onvoorspelbaar. Ik hoopte dat het flink zou gaan regenen, want na de race van 12 juni is het duidelijk geworden dat ik in de regen meer kans maak dan onder ideale omstandigheden. De 1e tijdtraining ging zeer matig met een 25e plaats en een tijd van 1:33.124. Tja, die 25e plaats, daar had ik vorig jaar een abonnement op. Even terug naar af dus, ook qua tijd. Deze keer was ik gewoon niet scherp genoeg, eigen probleem dus. Maar goed, er zou nog een 2e tijdtraining komen. Helaas ging het vlak voor deze training regenen, waardoor een verbetering van startpositie niet meer mogelijk was. Ik besloot toch snel de banden te wisselen en naar buiten te gaan om in ieder geval even te oefenen op een natte baan. Iedereen was al 2 ronden aan het rijden toen ik de baan op kwam: 1 ronde warm rijden, daarna gassen, maar in mijn 3e ronde werd de training afgebroken. Ik had dus maar 1 ronde een tijd kunnen neerzetten. Het was dus eigenlijk de moeite niet geweest dacht ik. Totdat ik de uitslag zag: ik had 1 ronde geklokt en dat was meteen de 5e tijd van de training! Nu wist ik het zeker: het moest gaan hozen die middag.

Teus Oskam had pech met de inschrijving, waardoor hij in de B-groep werd ingedeeld. Door de vreemde weersveranderingen kon hij helaas geen tijd neerzetten om in de A groep te starten, omdat de B-groep 2 keer op een natte baan moest rijden. Wouter de Wit had daarentegen juist het voordeel dat de B-groep Tot 600cc droog trainde en de A-groep onder natte omstandigheden. Dat zorgde er voor dat hij op een ongekende 4e startplek in de A-groep stond, nog voor mannen als Ronald ter Brake en Danny de Boer, om er maar een paar te noemen. Na een perfecte start wist ie uiteindelijk met een PR zijn 1e 2 punten te pakken: 14e. Gefeliciteerd Wouter, goede race!

Onze race was de allerlaatste van de dag. De lucht bleef dreigend en op het allerlaatste moment besloot ik toch droogweerbanden te monteren, helaas. Mijn start ging goed en bij het doorkomen van de Nationale Bocht lag ik nog rond de 25e plek. De inhaalrace kon beginnen en langzaam maar zeker schoof ik door naar voren. De Affetto mannen, de directe 2-cilinder concurrentie dus, kwamen op de Veenslang langs en dat was weer een extra motivatie om eens goed voor te gaan zitten. En wat verderop had ik ze allebei weer te pakken. Ik kreeg echter weer problemen met een flink slippende koppeling, dé Achilleshiel van de RSV Mille. Hierdoor verloor ik op de rechte stukken ongeveer 20 km. aan topsnelheid. Ik moest daardoor extreem laat remmen en harder door de bochten dan voorheen om de aansluiting te houden met de groep, waarin o.a. Ronald van Vliet, Richard Ravesloot en Iwan v.d Valk zaten. Op de Veenslang kwam Ahm van Britson me op snelheid voorbij, voor de GT Bocht pakte ik Iwan en voor de Nationale Bocht kon ik Ahm er weer uitremmen. Wederom kwam hij me op de Veenslang voorbij en ik moest alles doen om de aansluiting te houden. De koppeling slipte als een gek. Laatste ronde! De GT Bocht zou mijn allerlaatste kans zijn, wetende dat ik in de Ramshoek sneller ben dan Ahm. Kortom het moest een kopie worden van de finish van 12 juni. Ronald en Richard zou ik niet meer kunnen pakken. Op Meeuwenmeer en Hoge Heide, het snelle stuk naar Ramshoek, liep Ahm 30 meter bij me weg. Ramshoek moest ik dus op de ultieme manier nemen: zo hard zoals ik hem nog nooit genomen had! Halverwege kon ik de motor al naast hem zetten en met extreem laat remmen zat ik er voor en door naar de finish. YES! Ik keek opzij naar Ahm, maar die was er even ziek van en keek de andere kant op. Ik werd uiteindelijk 17e en Ronald pakte voor Richard het laatste puntje. William de Groot reed een strakke race met een PR en een 7e plaats. Zelf had ik toch nog een lekkere race gereden met 1:30.950 als snelste ronde, slechts 0.6 sec. boven mijn PR. Wat zou het geworden zijn met een goed werkende koppeling? Ach, het blijft een mechanische sport en ook dit hoort erbij. En het weer? Het ging uiteindelijk toch regenen, maar helaas voor mij 3 kwartier te laat.

 
<< Start < Vorige 1 2 Volgende > Einde >>

Pagina 1 van 2